Masum ve coşkun bir ruhla dua eder, içindeki fırtınanın geçmesi için Tanrıya yalvarırdı. Kendini Tanrıya emanet etikten sonra içindeki fırtına yatışır ve artık her şey oluruna bırakırdı.
Hayatın anlamını başka yerde aramaya başladı. Ömrünü nasıl harcayacağını uzun uzun düşündü;sonunda kendi kendine yaşamakla yeterince iş göreceği kanısına vardı.