Sevgi, insanlar arasında en derin en arkadaşça bağların varlığını gerektirdiği için bir insanın başkalarına egemen olma isteğiyle hiçbir şekilde bağdaşamaz.
İnsan ancak içerisinde bulunduğu yaşam şartlarını kabul ettiği zaman mutluluğa ulaşabilir; kaçınılması mümkün olmayan bu gerçek şartlar bir yana itildiği zaman ise insan, sevince ve mutluluğa götüren bütün yolları kendine kapamış olur ve başkaları için bir hoşnutluk ve mutluluk vesilesi olan her şeyde başarısızlığa uğrar.