'Yaşamak' sokağında, soğuk bir sessizliğin eşiğindeyiz
Ne hava ayazından ne insan inatçı bekleyişinden,
Utanan yok..!
Kentlerin gülümseyen ışıkları yattığı uykudan uyanamadı hâlâ
Zemheri bir soğukla merhabalaşıyor rüyalar
Yaşamak, bir sokağın cızırdayan lambası şimdi
Dokunsan tutunmak için beklemekte
Bıraksan son ışığın kalıntılarını harcamakta
Bir kent kadar yakın ve bir kent kadar uzak bir ümidin sığınağı barınak olmuş çaresizliğe
Yaşamak, bir çocuk sanki
Ve bu çocuk çok ağlıyor.
Sordum, balonu yıkık betonlar arasından uzanmış göğe
Üşümüş elleri, korkmuş yüreği
Virân olmuş oynadığı sokak
Koşarken dizlerini kanattığı cadde kaybolmuş
Oysa çocuklar balonları ellerinde koşmalı güvendiği caddelerde
"Yaşamak" diyorum, dirilmeli yeniden
Ölüme biriken öfke, hayata baston tutmalı
Çocuklar balonları ellerinde koşmalı yine
Kar'a gömülen sıcaklık, Güneş'e kavuşmalı
Bir 'gün' doğmalı yeniden
yıkıntılardan uzak,
enkazlardan beri...
Bir 'gün' doğmalı yeniden
izbe, soğuk, zemheri günlerden içeri
bir Güneş bırakmalı
Ve çocuklar balonları ellerinde koşmalı...
Balonu ellerinden kaçmış tüm çocuklara...🥀
~Rj~