Bir Cihan Kafes ''Sevgin direğimiz, üzerimize saldığın korku çatımız olmuş meğer. ... Sen en çok beni severdin ya baba. En çok beni köle yapmışsın kendine.'' Bana göre bütün kitabı özetleyecek iki cümle söyleyin deseniz bunu derdim. Ailesi, evlatları için en doğrusunu yaptığını zannederken insan, onları kendinden uzaklaştıran, onlara mesafe koyan yada onları kendine köle yapan oluyor. Bilerek yada bilmeyerek.. Ethem'in yaşayamadıkları Samire'yi, Samire'nin yaşayamadıkları Yaşar'ı, Yaşar'ın yaşayamadıkları Lorin'e cefa olmuş. Hepsi birbirinin gölgesinde kalmış insanlar. Öncelikle bu kitap dört kitaplık bir serinin birincisi. Bana kalırsa sırayla okunması şart mı? Değil. Bir seri olduğundan habersiz üçüncü kitap ile başladım okumaya. Sonra o noktadan geriye sardım hikayeyi. İkinci kitap ve ardından birinci kitabı okudum. Geriye doğru okumak tüm heyecanı kaçırır sanmıştım ama öyle olmuyormuş. Benim zihnimde hikaye olay örgüsü böyle daha sağlam oldu. Her neyse, kitaptan bahsedecek olursam Samire ve Ethem ile başlayan yolculukta ilk çocukları Yaşar ve Yaşarın kızı Lorin'in hayatını göreceğiz kitapta. Tek başına bir anne olarak babasından gördükleri ve öğrendikleri ile kızına yol göstermeye çalışan, bunu yaparken bazen yanlışa düşen Yaşar'ı okuyoruz kitapta. Daha kendisi doğduğu gün vefat eden ve hiç baba sevgisi görememiş Lorin'in hayatına tanıklık ediyoruz. Hayatında katı kurallar ile büyümüş ve sadece başarılı olması öğretilmiş bir kadın Lorin. Sevgiyi ilk ailesi ile tatmalıdır insan. Eksik olduğunda, eksik hissettiğinde, sevgiyi dışarıda bir başkasında aradığında yine de tam olamıyor insan. Çünkü asıl sevmesi gereken, asıl sarıp sarmalaması gereken kişi eksiktir içinde. İşte Lorin'in arayışıda bundandır hep. Beni etkileyen kitaplarda yazarıymış gibi yorum

Edebiyat