Melankolikokur
@1melankolikokur
Söze nasıl başlanır bilmiyorum ama şunu söylemem gerekir ki ilk defa bir kitaba bu kadar çok öfkeli hissediyorum kendimi.Aslında kitaplığımda okunmamış kitap bırakmak istemezdim fakat bu kitap beni tamamen hayal kırıklığına uğrattı. Okurken zorlandığım bir kitaptı çünkü ilk defa distopya tarzında bir roman okuyordum. Her ne kadar basımı ve kurgusu basit bir kitap olsa da benim tarzım olmayan bir kitaptı. Distopya, fantastik türü olan romanlara atılmak için iyi bir başlangıç olabileceğini düşünmüştüm. Herşey çok güzel gidiyordu, ta ki şu cümleleri okuyana kadar. "Tekerlekli sandalye utanç verici olabilirdi ama yere yığılmaktan iyidi." (Syf.91). Cümleyi kaç kez okudum hiç bilmiyorum, yanlışta anlamış olabilirdim. Ama her ne kadar okursam okuyayım, her ne kadar kurgu kitabı olsa dahi hiçbir şekilde bu cümlenin iğrençliğini örtbas edemedim kendi içimde. Kitapta bir hastalıktan söz edilmiyor, fakat her ne olursa olsun hiçbir kitapta insani değerlerden ödün verilmemeli. Yazar şunu düşünemedi mi acaba çok merak ediyorum;
-Acaba benim yazdığım şu cümleyi tekerlekli sandalye kullanan bir birey okusa ne hisseder? diye.
Bunu düşünmek bu kadar zor olmamalı. Bunu düşünmek için bir tekerlekli sandalye kullanmayada gerek yok. Ayrı olarak şuna da parantez açmak isterim ki, tekerlekli sandalye kullanmak ASLAA utanç verici bişey değildir. Bide şuda var, belki bu yazdığı cümle yüzünden kaç insan tekerlekli sandalyeye utanç gözüyle bakacak. Bu nasıl iğrençliktir. Özel insanlar için yaşam kaynağı olan şeyler hakkında bu kadar acımasızca konuşmak çok saçma. Kitabı bir ümit devam ettirebilirdim fakat seri bir kitap olduğu için hemen bıraktım. Keşke bazı yazarlarımız daha fazla empati yapabilse.. Bu zihniyetin olması beni gerçekten üzdü.
Kitapla hiç tanışmamak isterdim.
Reklam
İşte kusursuzluğunun kaleme alınış şekli. İşte kendi vicdanınızı sorgulayan bir kitap.
Bir beyin nasıl bu kadar kusursuz ve muazzam şeyler düşünebilir. Bir kalem nasıl bu kadar güzel aktarabilir. Hissettiğim duyguyu nasıl aktaracağımı bilmiyorum umarım düzgün bir şekilde aktarabilirim. "Sefil" kelimesi bize ne çağrıştırabilir ki? Biz insanoğlunun aklına 2-3 tane olay gelebilir. Fakat bu kitap o kadar gerçekçiliği yansıtmış ki , normal şartlarda "sefil" olarak nitelendirmeyeceğimiz birçok şeyi açıklığa kavuşturmuş, bakış açımızı, düşünce yapımızı genişleten bir kitap olduğunu düşünüyorum. Sevginin kutsal bişey olduğunu, iyilik yapmanın ne kadar önemli olduğunu, çocukları sevindirmenin dünyada eşi benzeri olmayan bir duygu olduğunu, yaşadığımız olaylardan ders çıkarmamız gerektiğini, her nefes alış verişimize, bir çatı altında sıcak sobanın yanında oturuşumuza, bir ailemizin olmasına, bizi seven insanların olmasına ,yaşadığımız her âna şükretmemiz gerektiğini öğrettin bana Jean Valjean. Dürüst olmayı öğrettin bana Jean Valjean. Seninle ilgili her satırı okuduğumda "acaba daha önce iyilik yaptım mı?" diye sorguluyordum kendimi. Ve bence bir yazar için muhteşem bişey olmalı bu. Tekrardan başka kitaplarında buluşmak üzere Victor Hugo..
