Evet kucağınızda göz göze bakıştığınız bu çocuk kimin? Bu sorunun yanıtını Halil Cibran ne kadar güçlü bir şekilde ifade etmiş : “Çocuklarınız sizin çocuklarınız değildir onlar hayatın kendine duyduğu özlemin oğulları ve kızlarıdır. Onlar sizinle gelirler ama sizden değil ve onlar sizinle birlikte olsalar bile yine de size ait değildirler. Onlara sevginizi verebilirsiniz düşüncelerinizi değil çünkü kendi düşünceleri vardır onların. Onların bedenlerine bir ev sunabilirsiniz ruhlarına değil çünkü onların ruhları sizin düşte bile ziyaret edemeyeceğiniz o geleceğin evinde yaşarlar. Onlara benzemeye çaba gösterebilirsiniz ama onları kendinize benzetmeye kalkmayın çünkü hayat geriye gitmez ve dünle de hiç oyalanmaz. Siz yaysınız çocuklarında bu yaylardan fırlatılan canlı oklar. Okçu sonsuza giden hedefi görür ve oklarının hızlı ve uzağa gitmesi için tüm gücüyle gerer sizi. Onun elinizde gerilmeniz sevinç nedeni olsun size çünkü o fırlatılan oku sevdiği gibi elindeki sağlam yayı da sever.”