Zamanla en çabuk eskiyen şey insanın gönlüdür...
Şöyle heybetli bir şekilde dönüp bakarsın geçmişe;
onca şey istemişsin. Bazılarını almışsın, bazılarını dağıtmışsın.
Ama hepsinin bedelini ödemişsin.
Öyle ki, sonunda neyi, neden istediğini bile unutmuşsun.
Gün bugün olmuş, istekler, arzular solmuş.
Yaşadığın, nefes aldığın şu dakikalarda,
hayatın ilerisinde yeniden bir şey görmüşsün.
Elini uzatsan alacaksın, biliyorsun.
Ama elin gitmiyor...
Vazgeçmek mi bu, yoksa yenilmek mi bilmiyorsun.
Yinede inatla, bir şeyleri çok istiyorsun.
Elde ettiğinde hiçbir şey ifade etmeyeceğini çok iyi biliyorsun...