Bir insan ne zaman sıkıcı gelir bize?
Onu artık sevmediğimizde mi?
Yoksa onunla konuşurken içimizde bir şey eksildiğinde mi?
Belki de sadece yorulduğumuzda...
Ne zaman olduğunu tam bilemiyorum.
Ama şunu biliyorum:
Sanırım artık kabul etmem gerek—
Ben eskisi kadar sevilmiyorum.
Ve bu gerçeği kabullenmek,
Beni içten içe parçalıyor.
Çünkü bu kez gerçekten inanmıştım.
Gerçekten güvenmiştim.
Ama artık anlayamıyorum.
Sanırım çok ama çok yoruldum.
Hem de öyle bir yorgunluk ki,
Etrafımdakilere “yoruldum” diyemeyecek kadar derin.
İçimde sessizce büyüyen bir tükeniş var.
Ve ben bu sessizliği taşımakta zorlanıyorum.
Her şeye rağmen UMUT var...
Şu dünyada semadaki yıldızlardan daha fazla sayıda sahte hoca şeyh şıh var. Hakiki mürşit seni kendi içine bakmaya ve nefsini aşıp kendindeki güzellikleri bir bir içine bakmaya ve nefsini aşıp kendindeki güzellikleri bir bir keşfetmeye yönlendirir. Tutup da ona hayran olmaya değil.