İrem Su Sayılır
@2011_78
36 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
“Kardeşimi gördün mü? Lunulata. İki ayaklı, ufak tefek ve ukala bir şey.”
Arm endişenin içine dolmasına izin vermemeye çalışsa da endişe dediğin şey bazen öyle sinsi olurdu ki onu durduramadan, çoktan kalbine giriverirdi.
“Bana, seni uçurumdan atarsam kedimi yiyeceğini söyleyen kız mı?”
Sayfa 198 - Arm ve öfke
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
“Çünkü herkes, olduğundan çok daha fazlası olabilmek ister. Tıpkı bizim de istediğimiz gibi.” Dedi lunu, Gezgin’i düşünerek. Arm’ın gözleri, hücreden uzaklara daldı.
“Ben hiçbir zaman bunu istemedim, Lunu. Fazlasını isteyen hep sen oldun. Sen ve evimiz, benim için her zaman yeterliydi. Ama sözüm ona eksik olan ben olmama rağmen, hep bir şeylerin eksikliğini hisseden sendin.”
Sayfa 97 - Lunu ve Arm
“Yarın yeni bir gün olacak,Army; bugüne kadar hiç yaşamadığımız bir gün. Emin ol, ödeyeceğimiz her bedel, bunu görmeye değecek.”
Sayfa 30 - Lunulata
“Senin için savaşırım.” Dedi usulca, Lunu.
“Senin için yaşarım.” Diye fısıldayarak, eski yeminlerinin son parçasını tamamladı, Arm.
Sayfa 20 - Arm ve lunu
Son ve başlangıçAlıntı
Bu hikayenin kahramanlarına şiirler yazılmayacak ve anaların çocuklarına, onların da torunlarına anlatacağı bir masala da konu olmayacaklar. Çünkü gerçek hayatta, iyiler ödüllendirilmez ve kötüler de öylece cezalarını bulmaz. O yüzden, bu hikaye de bittiği gibi kumlara yazılacak ve Derin Deniz’in hırçın dalgasıyla silinip gidecek.
Sayfa 11 - Dokuz yayınları