“Veda etmek için yanıma geldiğinde, sözde moral olsun diye annemin bana ne dediğini biliyor musun? 12. Mıntıka’dan en sonunda bir galip çıkabileceğini söyledi. Ama beni değil, seni kastediyordu!”
“Sen kaybolduğunda seni kim arayacak.”
Denilecek çok fazla şey olduğunu hissettim o yüzden inceleme yazma gereği duydum. Kitabı beğendim ama bir kaç beni rahatsız eden şeyden bahsedeceğim. Öncelikle bence bu kitaptaki pip ve ilk kitaptaki pip aynı kişi değildi kötü anlamda demiyorum sadece yaşadıkları onu epeyce değiştirdi. Çünkü ilk kitaptaki pip uyuşturucu yüzünden insanların ne kadar zorluklar çektiğini neler yaşadığını herkesten iyi biliyor ama bu kitapta uyuşturucu kullanıyor bence asla kullanmayacak biri varsa o da pip’di. Sonra üç kitap boyunca pip sürekli bazı olaylara karışıyor birilerini takip ediyor tehdit ediliyor falan ama ailesinin öğrenmesini her seferinde engelliyor onlara hiçbir şey anlatmıyor tamam hani onları korumaya çalışmasını anlıyorum yada söylerse ona izin vermeyeceklerini düşünmesini de anlıyorum ama işler artık en uç noktaya geldi muhtemel bir katil senin peşinde belki kaçırılacaksın belki öldürüleceksin neden ısrarla ailesine söylemiyor anlamadım en azından her şeyi değilde bazı şeyleri anlatsa güvenlik önlemlerini artırırlar daha dikkatli olurlar. Hâla olayları çözeceğim diye uğraşıyor zaten psikolojin bozulmuş bırak ailenle ravi’yle düzeltmeye çalış. Bir de kitaplarda günlük hayattaki markaları kullanmalarını sevmiyorum. Mesela telefon demek yerine iPhone demek yada tablet yerine iPad, cafe yerine starbucks, restorant demek yerine McDonald’s demek gibi. Bu kitapta da epeyce vardı ve beni rahatsız etti. Bu kitap ilk iki kitaptaki gibi cinayeti çözme gibi değilde bir cinayet işledim nasıl örtebilirim gibiydi. Devam kitabı gelecek mi emin değilim ama sonu bir tık uçta kaldı gibi bence gelir ama gelmezse de sıkıntı yok. Bu serinin ilk kitabı çok güzeldi benim için 10 puanlıktı gittikçe biraz düştü 10 9.8 9.4 gibi ama 10 puan vereceğim. Bu
Yüzüne yayılan gülümsemesi çilli burnunu kırıştırdı. Çilleri yazın ardından daha da artmıştı. Pip bunu biliyordu çünkü kaybolduğunda koca bir haftayı onun fotoğraflardaki yüzünü inceleyip gözlerinde cevaplar arayarak geçirmişti.