Ben gerçekten en çok iki kelime arasında kayboluyorum.
Birbirine temas ettiklerinde oluşan dalgaların girdabında.
O zamanlarda biraz inanıyorum, neye olduğu önemli değil.
Biraz umut ederken buluyorum kendimi.
Kafam düşmüş kağıdın üzerine, yüzüm gülerken nefes alabiliyorum.
Çünkü raflara dizemediğim pek çok kelime var, uçuşuyorlar dudaklarımın etrafında.
Bu ikisi arasında koşarken zaman tutamıyorum.
Orada bir yere ait olamıyorum.
-Merve Özdolap-
Yemyeşil bozkırlara uzanıyorduk, sözgelimi bir kırlangıca dönüşüyorduk ama kendimizi bir kırlangıç gibi değil de kırlangıcın ağzındaki solucan gibi hissediyorduk.
-Nergis Seli-