Önemli gerçeklerin umursanmadığı, empatiden yoksun olan, dayakların normal görüldüğü ve gençlerin intahara sürüklendiği bir kitap.
BUNDAN SONRASINDA SPOİLER OLABİLİR!
.
.
.
.
.
Kitabın başı beni en çok etkileyen yerlerden biri. Çünkü başında başarılı(KİME VE NEYE GÖRE) bir liseyi kazanmayan iki arkadaş ama bunlardan bir tanesi burslu bir şekilde özel okula gidebiliyor. Ve bir yandan o kadar aile baskısı altında okumuş abisinin kendine gelmediğine üzülen Serap...
Zeynep ve Serap arkadaşlar ama Zeynep Serap'ın ilk ve tek arkadaşı. Nasıl olurda Zeynep Serap'ı yalnız bırakır ki ne hakla????
Ama oluyor işte Zeynep İNTİHAR ediyor ama puanı en azından fen lisesine yetiyor, o ise babasının istediği liseyi kazanamadığı için intihar ediyor. Unutmayın AİLE BASKISI!
Kim istemez ki özel bir okulda %100 burslu okumayı?
Ama işte Serap istemiyor. En başta çok umutlu olan Serap iyiliğin bile gösteriş için yapıldığı bu okulda tıkılıp kalıyor. Amcasımıdır dayısımıdır nedir Serap'a dokunuyor ama kız aile baskısı yüzünden ağzını açıp o pisliğe dersini veremiyor!
Ümit Hanım...
Kendisi bir rehberlik hocası olmakla birlikte Candan'ın anası. Çok tatlı kadın.
Candan...
Serap'ın onuncu sınıfta olan arkadaşı ve ikinci arkadaşı. Bu aşk acısı çeken birisi.
Söylemeyi unuttum. Serap Zeynep'in hayalet hali ile konuşuyor!!!
Şimdi bir polis karısını döverken sessiz sakin kalan koca mahalleliyi ve Serap'ın ailesini asla bulamasamda içimde bir yerlerde o pis insanlara kalan nefretim bulunucak. Ama Serap o anda polisi aradı...işte böyle bir kitap.
Herkes farklı koşullarda farklı olur, kimse aynı olarak doğmaz!
VE ASLA UNUTMAM Kİ ŞİDDET, BAĞIRMA BAŞKA BİR DEĞİŞLE İNSANLIĞA TERS DÜŞEN HER ŞEY İNSANLARI İNSANLIKTAN UZAKLAŞTIRIR.