Uzun bir günün, hatta akşamın ardından insanın yalnız başına kalıp, kendi koltuğuna oturup kendisi olabilmesi, yıllar süren uzun ve maceralı bir yolculuktan sonra yolcunun kendi evine dönmesine benziyor.
"Hafızanın bahçesi çoraklanmaya başlayınca," demişti o son akşamların birinde Celal, "insan elde kalan son ağaçların ve güllerin üzerine şefkatle titrer..."