Bu sevginin Allahı mən, sən də ki Peyğəmbəri.
Uzaq düşərkən hüdudsuz həşəmətin, şərbətin,
Min mirvari içindən tapdığım hikmətin, sərvətin,
Bir boşluq gəldi ki, ağır basdı həsrət dolu hicrətin.
Uzaq düşərkən məndən, yalan olar o ibadətin,
Bu sevginin allahı mən, sən də ki peyğəmbəri.
Düşdü otağından mənə bir kölgə divandan,
Boylan mənə, qəlbində olan incə divardan,
Sənə sevirəm kəlməsini deməmişəm ki yalandan,
Yazılıb əsrlər öncə, süzüləkdi qurandan,
Bu sevginin allahı mən, sen də ki peyğəmbəri.
Ey Fati, hansı gülsən, nə özəlsən, nə gözəlsən,
Bir huridən də, mələkdən də qəşəngsən,
Məkkəsən, həm mədinə, kəbə tək qibləsən,
Sən müqəddəs rəsulum, sən məsihin özüsən,
Bu sevginin allahı mən, sən də ki peyğəmbəri.
Həm ayımsan, həm ulduzum, həm günəşsən,
Səhərimsən, həm gündüzüm, həm gecəmsən,
Cismində bəşərdən, fəqət daxildə şəfəqsən,
Friştəsurətli cəmalın, pəri xislətli mələksən,
Bu sevginin allahı mən, sən də ki peyğəmbəri.
Hövsələ nədir ki, qoxun həsrətdən böyükdür,
Rayihən sərməst edir, sanki cənnətdən güllükdür,
Qoxun olmayan yerdə burnum mənə yükdür,
Paylaş, mənlə mülkünü, digər ənbərlər çürükdür,