Ölüm mü kireç tutmuş yüzümde
Yoksa yüzler mi atmış benzini
Korkunun korkunçta ölümüyle
Büyük harfler eksik
Bağırsam yüksek
Sesli şiddetsizlik
Bir inilti inim inim
Bir mırıltı gibi mırıl mırıl
-hortlaklar da hırıl hırıl-
Söylemek istiyor
um
Söylenmek istiyor gibi ama
Boşboğaz bene, aman vermeden
Kuyruğuma basıyor resmen
Gözlerime ilmek ilmek kuyruğum
Utanmak ne fayda şu hâlimde şu hâlime
Bile, bile bile
Kümesten kendini çıkarsan ne görürsün
Kümesimde küm küm
Bili bili ben kim kim
Yalvaracağım
Bağıramadan ama
İçime akan kupkuru çıtırtılarla
Yarıl yarıl
Saat 21.30 ve iki dakika sonra 23.45 oluyor yaz aksamlarina özgü bir zaman tanımı olmalı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İlk büyük sıkışma, genel olarak insanların hayatında 28 ile 45 yaşları arasında kendini göstermeye başlar. Fakat asıl mesele, bu dönemin sana ne getirdiği değil; senin ne kadar görmek istediğin ya da ne kadar kaçmayı tercih ettiğindir.
Çünkü insan yüzleşmesi gereken hakikatlerden kaçtıkça, içsel ıstırabı azalmaz; aksine büyür ve derinleşir. Görmezden gelinen her yara, ertelenen her hesaplaşma ve bastırılan her duygu, zamanla daha güçlü bir şekilde geri döner.
İçsel sıkışmanın amacı cezalandırmak değil, insanı kendisine uyandırmaktır. Bu yüzden kaçtıkça ıstırap artar; yüzleştikçe ise dönüşüm başlar.
Bu gidişle 45 yaşında hiç evlenmemiş olan halam ile aynı kaderi paylaşacağım :)
