Ray Bradbury, insanlığın sonunu getirecek şeyin nükleer bombalar değil (ki kitapta arka planda bir savaş sürekli yaklaşmaktadır), zihinsel tembellik ve ekranlara duyulan körü körüne bağımlılık olduğunu savunur.
Okumayı ertelediğim için kendime en çok ne zaman bu kadar kızmıştım hatırlamıyorum. Üstelik bu etkinlik olmasaydı ertelemeye devam ederdim kendimi biliyorum. Beni müthiş etkileyen bir kitap oldu. Daha önce de bir çok kez fidanı yapıldığı için konusunu çoğunuz biliyorsunuz. En kısa haliyle: teknolojinin hüküm sürdüğü bir dünya, yasa dışı üretim olarak görüldüğü için itfaiyeciler tarafından yakılan kitaplar, (içinde bulundukları ev hatta sahipleriyle birlikte) sonraki nesillere aktarmak için kitapları ezberleyen insanlar...
İnsanların hiç bir şey düşünemez hale geleceği, kendi kendine rüya bile göremeyeceği kadar teknolojinin esiri olduğu bir dünya cehennemden farksız göründü gözüme. "duvarı kaldırıp ekran yaptırmak" nedir yaa, ilk delirdiğim yer burası oldu sanırım. Anlatılan teknolojiyi hayal dahi edemedim. İnsanların konuşmaları bile saçma, konuşmayı unutmuşlar beyinlerini ekranlarla, pastillerle uyuşturmaktan. Özellikle bir yer vardı ki; kitapları anlamaya çalışan itfaiyeci Montag, karşısındakini ikna etmek için kitap sayfalarını yırttığında, karşısındaki sanki bir uzvunu koparıyorlarmış gibi acı çekti. Burayı okurken gözlerimin dolduğunu ve kitabı elimde sıkmaktan parmaklarımın uyuştuğunu hissettim. 1953 te bunların yazılabilmiş olması çok ayrı boyumu aşan bir konu zaten. Bu yüzden bilimkurgu, fantastik ve distopya edebiyatının ustalarından olarak görülüyor Ray Bradbury. Fahrenheit 451 ise distopya edebiyatının dört temel kitabından biri. Bir başyapıt... (diğerleri:cesur yeni dünya - 1984 - biz)
"Bu bir uyarı kitabıdır. Sahip olduğumuz şeylerin değerli olduğunu ve değer verdiğimiz şeylerin bazen kıymetini bilmediğimizi hatırlatır..."
"Bir Kadının yanan bir evde kalmasına yol açtıklarına göre, kitaplarda bir şeyler olmalı..."
Reklam
Daha iyisi olabilirdi
Distopyanın kare ası olan 4 kitaptan 1984 ile birlikte bu kitap da bitti. İlk olarak belirtmek gerekiyor ki beklentilerimin altında olan bir kitap. Otomatik Portakal ve 1984 sonrası okuduğum 3. distopik kitap. Olay örgüsü kitabın içine çok güzel yedirilmiş ancak özellikle kitabın ilk 60 70 sayfasındaki mekan ve zaman atlamaları okuyucunun kafasını karıştırabiliyor. Bir distopik kitapta mutlaka olması gereken baskıcı devlet/iktidar bana bu kitapta çok varlığını gösterememiş gibi geldi. Konu ise aslında okuru hemen kitabın sayfalarını açıp okumaya başlaması için yeterince ilgi çekici. 1950'li yıllarda yazılan bu kitabı yazar bir kütüphanede daktilo için her bir kullanıma 10 sent vererek yazmış. Kitabın girişinde bir başkası tarafından yazılan sözler ile beklentiyi arşa çıkartıyorsunuz ancak benim için beklenen olmadı. Kitabın arka kapağında yazan yazılardan biri de yeryüzünde tek kitap kalsa o Fahrenheit 451 olmalı diye bir görüş var. Yine de konunun ve anafikrin tamamen boşa harcanmadığını düşünüyorum.
Fahrenheit 451, kitapların tamamen yasaklandığı ve itfaiyecilerin yangın söndürmek yerine kitap yaktığı karanlık bir geleceği Guy Montag üzerinden anlatıyor. Ray Bradbury, sorgulamayan ve sadece eğlenceyle uyuşturulmuş bir toplumun, kendi hafızasını ve özgürlüğünü nasıl yok ettiğini çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyor.
Ne desem bilemiyorum...
Bir yandan da bu bir bilimkurgu kitabı yani böyle bir evren yaratılması normal.
"Bir kitabı kapağına göre yargılama." demiş yazar. Çok doğru hemen bu sözü bu alıntıyla bağdaştırmak istiyorum:
'Kitaplar nasıl da hain olabiliyor! Seni desteklediklerini sanırsın ve birden sana düşman kesilirler.'
Bu kitabın amacı da bu zaten yazar bizim farklı açıdan görmemizi istemiş olmalı yani 'kitapların yakıldığı evreni' ki yazar her şeyi yaktıktan sonra tekrar başlayacağız demiş burada da insanların umudunun her ne olursa olsun kırılmadığı mesajını veriyor yani çok yönlü, düşündürücü ve uyarıcı bir kitap olmuş.
Bu kitaptan önce yazarın diğer bir kitabı 
Yakma Zevki'ni okudum. O kitaptaki Gece Yarısından Epey Sonra ve İtfaiyeci (bu iki hikaye neredeyse birebir aynı.) öyküleri ile bu kitap aynı olayı anlatıyor. Ana karakter aynı kişi. Kitapları yakmak ile görevli bir itfaiyeci. Ancak yeni tanıştığı, dünyaya farklı bir göz ile bakan genç komşusu sayesinde artık kitapları yakmak istemiyor ve bu duruma karşı çıkıyor. Diğer kitaptaki hikaye 90 sayfa civarındaydı. Bu kitap da önsözü çıkarırsak 180 sayfa civarında. Diğer kitaptaki hikayenin uzatılmış, biraz daha detaylandırılmış hali diyebilirim.
Yakma Zevki'ni okudum. O kitaptaki Gece Yarısından Epey Sonra ve İtfaiyeci (bu iki hikaye neredeyse birebir aynı.) öyküleri ile bu kitap aynı olayı anlatıyor. Ana karakter aynı kişi. Kitapları yakmak ile görevli bir itfaiyeci. Ancak yeni tanıştığı, dünyaya farklı bir göz ile bakan genç komşusu sayesinde artık kitapları yakmak istemiyor ve bu duruma karşı çıkıyor. Diğer kitaptaki hikaye 90 sayfa civarındaydı. Bu kitap da önsözü çıkarırsak 180 sayfa civarında. Diğer kitaptaki hikayenin uzatılmış, biraz daha detaylandırılmış hali diyebilirim.Reklam
Reklam