...Bütün şehir onları alkışlamak için sokaklara döküldü.Yenilseler de, bunlar onların çocuklarıydı.
...Üç yıldır kendilerini affettirmeye çalışmış, çeşitli bahanelerle cephede olmayışlarını izaha yeltenmişlerdi. Ama artık bütün bunlar geride kalmıştı. Savaşın güçlüklerine göğüs germiş, emniyette oldukları için utanç duymayı unutmuşlardı. İçlerinden bir çoğu güç bir ölümü, kolay bir hayatın yerine koymuştu. Artık onlar da savaşa katılmış birer askerdiler. Çok kısa bir zaman için de olsa, vatanları için döğüşmüş ve ölüme göğüs germiştiler. Bununla iftihar edebilirlerdi. Kalabalık arasında tanıdık yüzler arıyor ve gururla, umursamazlıkla bakıyorlardı. Artık başlarını dik tutabilirlerdi.
“ Gidişin de çok ani oldu ya gelişin gibi
İşin doğrusu varlığına alışmaktan daha zor oldu
Yokluğuna alışmak
Ha, alıştım mı? bilmiyorum
Ama MECBUR olduğumu biliyorum
Boşver, coşkusu da çok güzeldi varlığının
Yokluğunun acısı da hiç fena değil hani..”