''...böylece kimse hıçkırıklarımı duyup o en nefret ettiğim soruyu soramıyor : ''İyi misin?
Evet, neden olmayacakmışım? Yoksa hayatımda ters giden bir şey mi gördünüz?
Yok.
Geceleri korkuyorum, o kadar.
Gündüzler ise hiç keyif vermiyor.''
''Gece olup bakışları üzerimde hissetmediğimde her şeyden korku duyuyorum: yaşamdan, ölümden, sevgiden ve sevgi eksikliğinden, bütün yeniliklerin alışkanlığa dönüşmesinden, hayatımın en parlak yıllarını ölümüme dek tekrarlanacak bir rutine bağlayarak kaybettiğim duygusundan, ne kadar heyecan verici ve macera dolu görünse de bilinmeyenle yüzleşmenin yarattığı telaştan. Haliyle, başkalarının çektiği acıları düşünerek teselli bulmaya çalışıyorum.''