İnsanların icadı, kolay ve acısız bir sömürü yoluydu politika. Tıpkı bütün diğer insanî kurumlar gibi. Para gibi. Hepsi bu. Fazla heyecanlanmamak gerekiyordu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ama benim tek düşündüğüm tonlarca C-4’ü dünyanın merkezine koyup bir karpuz gibi parçalanmasını seyretmekti. Belki de tek sorun şuydu: biz ne istediğimizi bilememiştik hiçbir zaman. Ve dolayısıyla her şeyi deniyorduk. Belki görünce istediğimiz, uğruna yaşadığımız şeyi hatırlarız diye.
Dışarıda bir, içeride binlerce Kayra vardı. Ve o kadar uzun yaşayacaktı ki hepsine bir gününü ayırabilirdi. Her gün bir yenisiyle tanışıyordum. Tabi elini sıkan Kinyas da dünkünden farklı bir adam oluyordu.
Ama belki de hayaldi onlar. Belki de ondan çok yazmak istediğim için ben beynimde yerleştirdim o mermileri silahın topuna. Belki de ben hayal ettim her şeyi. Kinyas’ı, silahı, Liberyalıları, eroini, kendimi...
Resmin sınırı fotoğraftı. Müziğin sınırı da makinelerden çıkan sesler oldu.