1 - Irkçılığa (asabiyyeye) çağıran Bizden değildir; ırkçılık için savaşan Bizden değildir; ırkçılık üzere, asabiyye uğruna ölen Bizden değildir.” (Müslim, İmâre 53, 57, hadis no: 1850; Ebû Dâvud, Edeb 121; İbn Mâce, Fiten 7, hadis no: 3948; Nesâî, Tahrim 27, 28)
2 - “Asabiyet (kavmiyetçilik) dâvâsına kalkan, onu yaymaya çalışan, bu
dâvâ yolunda mücâdeleye girişen Bizden değildir.” (Ebû Dâvud, Edeb 112)
3 - Vasîle bin el-Eskâ (r.a.) anlatıyor: “Ben, ‘Yâ Rasûlallah! Adamın
kendi kavmine bir zulüm üzerine yardım etmesi asabiyetten (ırkçılıktan)
mıdır?’ diye sordum. Hz. Peygamber (s.a.s.): “Evet” buyurdu.” (İbn Mâce,
Fiten 7, hadis no: 3949; Ebû Dâvud, Edeb 121, hadis no: 5119; Ahmed bin
Hanbel, 4/107, 160)
4 - Rasûlullah (s.a.s.)’a soruldu: “Kişinin soyunu, sülâlesini (kavmini,
ulusunu) sevmesi asabiyet (kavmiyetçilik, ırkçılık) sayılır mı?” Hz.
Peygamber şöyle cevap verdi: “Hayır. Lâkin kişinin kavmine zulümde
yardımcı olması asabiyettir/kavmiyetçiliktir.”(Ahmed bin Hanbel, 4/107,
160; İbn Mâce, Fiten 7, hadis no: 3949)
5 - “Zulüm ve haksızlıkta kavmine yardıma kalkışan kişi, kuyuya düşmüş
deveyi kuyruğundan tutup çıkarmaya çalışan gibidir.” (Ebû Dâvud, Edeb
113, 121, hadis no: 5117)
6 - “Kim kâfir olan dokuz atasını onlarla izzet ve şeref kazanmak
düşüncesiyle sayarsa, cehennemde onların onuncusu olur.” (Ahmed bin
Hanbel, 5/128)
7 - “Bir kısım insanlar vardır ki, cehennem kömüründen başka bir şey
olmayan adamlarla iftihar ederler, övünürler. İşte bunlar ya bu
övünmeden vazgeçerler, ya da Allah nezdinde, pisliği burunlarıyla
yuvarlayan pislik böceklerinden daha değersiz olurlar.” (Ahmed bin
Hanbel, 2/524; Ebû Dâvud, Edeb 111)