Birkaç gün evel yüzüm neşe doluydu ; sanki her şey de benimle birlikte gülümsüyordu! Şu an ise gönlüm yaralanmış, sanki bütün varlık benimle birlikte ağlıyor! Yine sabah oldu, yine şu iki gözüme bir dakika oldun uyuku girmedi...
Öyle ki, sanki hayatımda gördüğüm, duyduğum ,okuduğum , anladığım, düşündüğüm ne kadar güzelik varsa tamamı bir yerde toplanmış da bir insan yüzü haline gelmiş ve katşıma dikilmiş.
Hep o! Günlümde hep o! Ah! Kalbimde o! Hayakimde o! 0,o, o! Sadece bir defa yolda gördüm. Keşke ona baktığımda gönlüme düşen ateş, gözlerimi eritseydi.
Benim kırılgan kalbim öyle derin duygulara nasıl katlansın? Beynim öyle büyük düşüncelere nasıl dayansın? Kalbim nasıl da atıyor? Sanki yüreyimi parçalayıp dışarı fırlayacak... Beynim ne kadar da bunaldı! Sanki başımı parçalayacak ve darmadağın olacak!