Tam o an arkasında taşıdığı derinlerdeki bir ses her şeyi kaplayacak bir şekilde büyüdü ve dayanma sınırlarını zorlayacak bir seviyeye geldi,sonra birden bire sihir yapılmış gibi kesildi.
Artık etrafındaki her şey sakindi, kendini hiç o an olduğu gibi canlı hissetmediğini fart etti.
İnsan sessiz ağlar…
İçine içine döker gözyaşını…
Der ki kimse görmesin…
Kimse bilmesin…
Kimse duymasın içimdekini…
Ama Allah duyar,
Allah görür,
Allah bilir…
Sen ne olacağını bilmezsin,
Ne olacağını hissedemezsin,
Kötülükle karşılaşan iyi yenildim zannedermiş,
Ama Allah ne olacağını bilir,
Senin şer sandığını hayır olarak önüne çıkartabilir,
Onun için yenilsen bile iyilikten vazgeçme,
Gönlüne de ki
Bana Allah yeter,
Belki ağlarsın ama yanmazsın,
Belki sallanırsın ama yıkılmazsın,
Allah’ı dost bilirsen,
Yalın kalsan da yalnız kalmazsın!