Rümeysa Evren

Rümeysa Evren
@748ysa
Domates
Eski bir anıyı hatırlıyorum Etraf domates kokuyor Domates nasıl kokardı ki Artık anımsayamıyorum Tezgahta yalınayak bir kadın Elinde bir bıçak Domates doğruyor Ayakları tozlu Ona gülümsüyorum Bana bakıyor Elini kestiğini fark etmiyor —Anne! diyorum korkuyla Ufak bir çizik Ama ruhumda açılmış gibi Taze ekmek kokusu Ceplerime koysam keşke Güneşi Yaz akşamlarını Gülümsemezdi pek Ama sıcaktı Çok sıcaktı Tezgâha yaslanmış Dışarıyı seyrederken
Şiir
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Evimi özledim Yırtık ayakkabılarımı Taranmamış saçlarımı Dağınık yatağımı Silik duran her anımı Gözlerim beni görmüyor artık Buğulu bir duvar var aramızda Kanayan, dilinden acı bir şarkı dökülen O güzel askılık bile Ağıt mı yakıyor bilinmez Içimi parçalar Sanki hiç var olmamışım gibi Hiç aitolmamışım gibi Ve kusursuz değildi Çatlak ve amansızdı Delirmenin eşiğiydi Kuğu olmak istedi ama evim oldu Eski evim Bazen annemi de özlerim Ama annem yoktur benim olsa keşke, derim
Şiir
Siyah kanat
Do re mi Sonra belki fa, Kırık bir armoni Sonu belirsiz bir melodi Hayatım gibi değil mi Hep belli belirsiz Kanatlarım var benim aslında Ama uçamam asla Kökünden kopar aniden Kanatsızım! Ah canım kanatlarım! Haykırıyorum ölüme Koparma, bir daha asla kanatlarımı Kanayamıyor bile O kadar korkak ki Ama ben ağlayamam Kanatlarım akar yaş yerine Beyaz değiller ama Siyaha bürünmüşler Simsiyah bir armoni şimdi bununla gelen Damarlarımda akar dize dize
Şiir