Anacığım sık sık, "İnsan
hiçbir zaman bütün bütün mutsuz olmaz," der dururdu. Gökyüzü
elvan elvan renklere boyanıp da, yeni bir günışığı hücreme sızıverince,
ona hak veriyordum.
Kulağımı yüreğimin
atışına veriyordum. Bunca zamandır bana arkadaşlık eden bu
gürültünün durabileceğini bir türlü aklım almıyordu. Oldum olası,
gerçekten hayal etmek nedir bilmemişimdir.