Ne olurdu kokunun da
fotoğrafı olsaydı / Sesin
fotoğrafı. Boşluğun fotoğrafı.
/ Parmak uçlarındaki
karıncanın / Ruhtaki
üşümenin... / Ölüm kimseyi bu kadar yalnız bırakmazdı.
| 
Şükrü Erbaş
Şükrü Erbaş
#yusufEdebiyat
Eski anılarımıza baktım.
Eski yorumlara.
Eski cümlelere.
Ne kadar çok sevmişiz birbirimizi.
Yazık oldu bize.
Tam tersine,yazık oldu bana ve verdiğim onca yılla.
Seni suçlamıyorum,tüm suç bende.
Sadece sevmek ve değer vermek istemiştim.
Ve beni aşka ve hayata küstürdün.
Teşekkür ederim ve bunu başardın.
Belki ağlarsın belki üzülürsün.
Belki de benim için korkarsın.
Ben her gece seni düşünerek ve seni sayıklayarak uyudum.
Kim unutun dediyse evet unnutum.
Ama sadece unnutum.
Kalp peki o unuturmu seni.
Onca yaşatığın güzel günlerin acısını hayatımı bir hiçe saymaya.
Düşündünmü tutunacak tek bir dalı vardı onuda kırıp bir kenara attığını.
Düşündünmü gecelerce ağlayıp sabahları gözleri bir ruhsuzdan farklı olduğunu.
Peki düşündünmü onca değeri bana neden verdi diye
Düşündün mü? Ailem benim yanımda olmazken bu çocuk kendi derdini bırakıp benim derdime koşar diye.
Düşündünmü peki?
Nefret ediyorum bu türden.
Hergun tatil storisi atıp günlüğü 5 6 binlik hotellerde kalan.
Sonra bir günlüğüne köye gidip storiye( sizler gibi caffelere gidip ekonomi kötü demiyoruz anlımızın yeri ile çalışıp hellalinden alıyoruz) diye yazıp kendilerini bir b*k sayanlardan nefret ediyorum.