Herkesin hayatında en az bir kez olmuştur.
Üzerinde yıllarca emek verdiği bütün planların bozulduğu,
umudun kaybolduğu,
o “Peki şimdi ne olacak?”diye duvara çarptığı,
boşluğa yuvarlandığı,
yapayalnız kaldığı
ve verecek tek bir yanıt olmadığı bir zaman.
Kendi acısına ağlamaktan gözleri başkasınınkine kör olanlara bencil denir. Öyle bencildirler ki, kendilerinden başka hiç kimsenin hayatında felaket yaşanmamış sanacak kadar aptallaşırlar.