Nedendir bilmem ama bir şehre ilk defa girerken hep, bu şehirde bana ait bir şeylerin olduğunu hissederim.Şehrin bir yerinde beni yıllardır bekleyen bir şey ... Şehrin yollarını adımlarken kimi zaman beni usulca bekleyen o şeye yaklaştığımı, kimi zaman da ondan uzaklaştığimı düşlerim. Eğer aradığımı çabucak bulamazsam duygularım içimde biriken bir çığlığa dönüşür. Rahatsız edici, ürpertici bir çığlık...Onu bulmadan asla rahatlayamam,kendime gelemem. Aradığım o şey penceresi açık kalmış bir evden sokağa yayılan bir keman sesi olur bazen .. Bazen de bir çift göz, bir tutam gülümseme...