Rivayete göre kalbin ortasında gönül, onun da merkezinde süveyda bulunurmuş.
Dolayısıyla süveyda en üstün anlayış noktası ve İlahî aşkın tecelli ettiği yerdir.
Kur'an-ı Kerîm'in üzerinde üç karınca geziyorlarmış.
Sayfadaki harflerin güzelliğini ve onun ifadelendirdiği mucizeyi görünce birincisi demiş
ki;
"Bu güzellik çizgidendir."
"Hayır", demiş diğeri "Bu, kalemdendir."
Sonraki "Yok, yok! Olsa olsa eldendir."
Tekrar söz almış birincisi ve "Galiba o ele takat veren koldandır." demiş.
Böylece her bir harfin ayrı bir noktasında durup sayısız ihtimaller üzerinde
tartışmışlar:
"Kolu taşıyan bedendendir"
"Bedene anlam katan ruhtandır."
"Histen, eşyadan, mekandan, kainattan..." derken uzayıp gitmiş tartışma ve sonunda
karar vermişler:
"Evet, evet! Bu güzellik hiç şüphe yok ki Allah'tandır."