Babamın karısının kendisine en çok benzeyen kişiyi bir kız çocuğunu, bir kadını öyle çok da önemsememesi son derece normaldi, tam tersi olsaydı asıl o dikkat çekici olurdu, bizim gibiler için bize en çok benzeyeni küçük görmek neredeyse doğanın kanunuydu.
Bense bugün artık karakteristik bir özelliğim olan tavrımla, her neyden nefret etmem söylendiyse en çok onu severek karşılık verdim. (...) Hangi özelliğim kusur kabul edildiyse, hangi özelliğim bana özgüyse, hangi özelliklerim elimde olmamaları bir yana, ahlaki birer zaaf da değilse, en çok o özelliklerimi sevdim.