Sade ve yapıcı cümleler ile konuşalım. Yaşam tecrübeleri az olduğu gibi kelime hazineleri de dardır çocukların. Eğer bizi gerçekten anlamalarını istiyorsak, çocuklarla kısa ve sade konuşmalıyız.
Yavrularımızın bizden başka sığınacak, halini anlatacak, yardım isteycek kimi var ki! Onlar konuşurken başka işlerle uğraşırsak, kendileri nasıl değerli hissedebilirler?
Önce onları dinleyelim. Dinliyormuş gibi yapmak yerine gerçekten dinlemeli; büyük ve önemli bir kişiyi dinlercesine dikkat göstermelidir. Çocuğun da kendine göre haklı ve geçerli nedenle olacağını aklından çıkarmamalı, samimi bir şekilde onu anlamaya çalışmalıdır.
Çocukların algıları yetişkinler gibi değildir. Her şey yenidir onlar için. Tecrübesiz, acemi, aciz, çaresiz hissettikleri çok zamanlar olur. Dolayısıyla anne baba, çocuğundan bir yetişkin gibi mantıklı, soğukkanlı, iradeli ve tutarlı davranmasını beklerse haksızlık etmiş olur!