Seyr ü sülûkun erken aşamalarında, kişi nefsin kontrol ve hâkimiyetinde olduğu için, nefs, nefs-i emmâre olarak bilinir. Nefsin hâlâ maddeyle sıkı sıkıya bağlı olduğu bu düzeyde nefs, sürekli olarak ruhu ve kalbi bulundukları yüksek makamlardan daha aşağı düzeye, kendi düzeyine çekmeye çalışır. Kendini daima başkalarına hayranlık duyulacak süslü bir varlık olarak göstermeye, böylece yüce ruhu aşağı çekmeye ve sâfi kalbi hile ile kirletmeye çalışır.