a.ozek
@AOzek
"... şiir insanları birleştirmez, onları ayırır."
Şu anda okuduğu kitap
oturmuşuz şurada ne derdimiz olacak
çocuklar, ev kirası, kömür gözlü Türkiye.
Süleyman Çobanoğlu
Süleyman Çobanoğlu
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bizim içine doğduğumuz İslam, insanın yüreğini doyururdu. O kitaplarda savunulan o İslam'dı. Bizim kulağımıza okunan ezan, telkin eder, çağırırdı. O kitaplarda savunulan, o ezandı.
Bugün dini babasının malı gören, üstelik din kisvesi giyinip her melaneti işleyen, çalan, çırpan, kıyan, ifsat eden, tahrip eden bir uğursuz anlayış Türkiye'nin üstüne çullanmış durumda. Benim "yobaz"ım bunlar değil. Hırsızlıkla yolsuzluğu ayıracağım diye fıkıh ve mantık tıkırdatanları tanımıyorum ben.
Onlarla hiç bir ortak yanım yok. Türk Ulusu'nu "din öğretilecek mevalî"ler olarak görüp de hepimizi yarı cahil medrese kaçkınlarına perestişe çağıran anlayış, benim anlayışım değil.
Bakara-makara düzeni benim düzenim değil.
Süleyman Çobanoğlu
Süleyman ÇobanoğluDEMİRCİLER, GOEBBELS'İN TABANCASI YA DA FAŞİZME KARŞI ULUSAL KÜLTÜR
...
Acan kız tam da ısszlığın ortasında yitip gidecekken, bir anlığına yorulup bir tarlaya bırakılmış pulluğa yaslanmış. Yaslandığı gibi de, tüm o iblisler, şeytanlar, cinler ve periler yok olmuş. Acan pulluğun başında, uykudan uyanmış gibi şaşkın, etrafa bakınırken bulunmuş, bereket versin ki öykü böylece mutlu bitmiş.
“İyi ama,” demiştim ebeme, “Acan nasıl başarmış bunu? O korkunç yaratıklar nasıl birdenbire yok olmuşlar?”
Ebem cigarasından savurup son derece ciddi bir tonda: “Pulluk,” demişti. “Pulluk demirden yapılır. Sen sen ol, o evlerden ırak şeylerden birini gördün mü, hemen demire sarıl! Kulağına küpe et: Demir adamı kurtarır!”
Bugünlerde Acan’ın öyküsünü sıkça anımsıyorum. Belki de tüm ülke gibi ben de, azgın şeytanların, ayartıcı iblislerin, yalancı perilerin, çalan, çırpan ve çarpan cinlerin gürültücü eğlentisine bakarken tutunacak bir parça demir aradığım için.
Bir parça demir.
Maddi uygarlığı kuran o tanrısal, boza çalan kara maden.
Bir parça demir.
Ana maden adlarını, geçmişini bilemeyeceğimiz kadar uzun çağlar boyunca Türkçede buluyoruz. Öte yandan, nesnel tarihin bize söylediği, maden işleme konusunda en parlak toplumlardan biri olduğumuz. Ne sandınız, öteden beri fason
tekstille uğraşmıyorduk elbette. Hepsi bir yana, Türk ulusunun “demir” ile ilişkisi konusunda çok temel bir kaynağa da sahibiz:
Ergenekon Destanı’na…
Çağrışımları ne kadar da kirletilmiş, yıpratılmış değil mi? Tıpkı Kızılelma gibi. Ergenekon dediğimizde kamuoyunun anımsadığı şey, yakın geçmişin kumpasları, darbe iddiaları, politik hırgürleri.
Ergenekon Destanı ile ilgili tartışma yaratan son yazılardan birinin Zaman gazetesinde çıkmış olması hiç de tesadüf değil.
Melaneti ayyuka çıkan bu güruh ve onların liberal
Çapul
Küçük sarı civcivler: ak yumurta, taze süt
kapıyı açık kodun, yılanı görmedin hiç
düşünmedin ağarken hamam böceklerini
bir piç, iki piç, on piç, yüz piç - milyonlarca piç
düşünmedin, bir ite çelik babamız diyen
yığına baktığında korkardı Şostakoviç
uyudun, sen uyurken batak suyu ve lağım
bir piç, iki piç, on piç, yüz piç - milyonlarca piç
ve kristal gecede pelte pelte bir Alman
birahanede baskın ve ahmaklık hıncahınç
çocuklarını yedin, çiftleştiğin dişiyi
bir piç, iki piç, on piç, yüz piç - milyonlarca piç
kulağında, gözünde, şiş karnında daha çok
o tatlı ısırıklar; yürekte bir yer hariç baş eğdin;
baş eğenler çiğnem çiğnem çiğnenir
bir piç, iki piç, on piç, yüz piç - milyonlarca piç
giden gitti, ıssızsın: genç adamlar, som kızlar
özlemle yutkunarak; kuzu, oğlak ve çepiç
şimdi sesini dinle, türkü değil, şiir hiç
bir piç, iki piç, on piç, yüz piç - milyonlarca piç
o kendi cennetinde: huri, gılman, sterlin
sen yalnızca barkodsun; sayı, boşluk ve rayiç
ölemezsin, ki ölmek tek insana yaraşır
ne taşın, ne hatıran, ne çamur, ne de kerpiç