Halbuki ne şeytanı azizim, ne şeytanı? Bu bizim gururumuzun, salaklığımızın uydurması... İçimizdeki şeytan, pekde kurnazca olmayan bir kaçamak yolu. İçimizde şeytan yok; içimizde aciz var, tembellik var.
Bu hayatın bir manası olmak icap ederdi. İnsan dünyaya sadece yemek , içmek, koynuna birini alıp yatmak için gelmiş olamazdı! Daha büyük ve insanca bir sebeb lazımdı.
İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile... Sadece bir yalnızlık ihtiyacı. Öyle günlerim oluyor ki, etrafımda küçük bir hareket, en hafif bir ses bile istemiyorum.