Ayşe Çalık
@Aabye
“Montag dönüp arkasına göz attı.
Şehre ne verdin Montag?
Küller.
Diğerleri birbirine ne verdi?
Hiçlik.”
“Ama insanın muhteşem tarafı budur; sil baştan yapmaktan vazgeçecek kadar umutsuzluğa veya tiksintiye kapılmaz asla… çünkü böyle yapmanın önemli ve yapmaya değer olduğunu çok iyi bilir.”
“O küçük hareket, beyaz ve kırmızı renk… o ateş tuhaftı çünkü Montag için farklı bir şey ifade ediyordu.
Yakmıyordu, ısıtıyordu.”
“Montag karada uzun süre, nehirde de kısa süre salındıktan sonra, neden hayatı boyunca bir daha asla hiçbir şey yakmaması gerektiğini biliyordu.”
“O nehirde sırtüstü salınırken, valiz suyla dolup battı; nehir ılımlı ve aylaktı… kahvaltıda gölge, öğle yemeğinde buğu, akşam yemeğinde de buhar yiyen insanlardan uzaklaşıyordu. Nehir çok gerçekti; Montag’ı rahatlık verici bir şekilde tutuyor ve ona bu ayı, bu seneyi, senelerle dolu bir ömrü düşünmesi için gerekli boş zamanı nihayet sunuyordu. Montag kalbinin yavaşlamasını dinledi. Kanıyla birlikte düşünceleri de yavaşladı.”