“Ortalıkta öyle fütursuzca, rahatça şiir okuman büyük aptallıktı. Aptal, lanet olası bir züppenin yapacağı bir şeydi. Bir insana üç beş dize verirsen kendini tüm Yaradılış’ın Tanrısı sanır. Kitaplarınla su üstünde yürüyebileceğini sanırsın. Eh, dünya onlarsız da gayet iyi idare edilir. Bak, seni ne hale getirdiler; dudağına kadar çamur içindesin. Serçe parmağımla çamuru karıştırsam boğulursun!”
“Ateşin asıl güzel yanı sorumluluğu ve davranışların sonuçlarını yok etmesi. Sorun çıkaran bir şey fazla yük olmaya başlarsa, onu yakma fırınına atarsın. Şimdi, sen bir yüksün Montag. Ve ateş temiz, hızlı, kesin bir şekilde seni omuzlarımdan alacak; sonradan çürüyecek bir şey kalmayacak geride. Antibiyotik, estetik, pratik.”
“Ne korkunç bir sürpriz,” dedi Beatty. “Ne de olsa bugünlerde herkes ‘Bana asla bir şey olmaz,’ diye düşünüyor, bunu biliyor, buna kesinlikle emin. ‘Başkaları ölür ama ben yaşamayı sürdürürüm. Eylemlerimin sonuçları ve sorumluluklarım yok.’ Oysa var. Ama onlardan bahsetmeyelim ha? Eylemlerinin sonuçları insanı yakaladığında artık çok geçtir, değil mi Montag?”