Ayşe Çalık
@Aabye
“hala niçin ağlıyorsun? ölmem gerektiği için mi? aşkın ölümden güçlü olduğunu bilmez misin? ölüm! ölüm, nerede senin zehirli iğnen? ağlamak yok, aksine mutlu olmalısın, tıpkı benim gibi…”
Reklam
“peki ya sonra? birlikte yaşayamayız sonuçta değil mi? o halde onunla olabilmem için ölmem mi gerekecek? bunun için gelmemiş miydi ve beni böyle almak istemiyor muydu?
ne yapalım? ölmekse gerekli olan, hayhay! ölüm beni hiç korkutmuyor artık. beni yok edemez, öyle değil mi? aksine yalnızca öyle ve yalnızca orada mutlu olacağım… hayatta hiç olmadığım gibi ve onun da olmadığı gibi… her ikimiz de el değmemişiz!”
“birden o öpücüğü anımsadı. o fevkalade serinlik hızlıca ve tatlı tatlı bütün uzuvlarında dolaştı. ‘romeo ve jülyet bile böyle öpüşmemiştir,’ diye düşündü.
“Anna’nın söylediği ‘el değmemiş!’ sözü onu aniden hayrete düşürdü.. sanki onu hem yaktı, hem aydınlattı. ‘evet,’ dedi yüksek sesle, ‘o el değmemiş biri ve ben de öyleyim… ona bu gücü veren de bu!’ “
Reklam