Ayşe Çalık
@Aabye
“hayatın sürekli kendisini yenileyen o sonsuz mucizelerinden birine yakın hissetti kendisini; bu mucize, çocukların kadınlardaki iyiliği, şefkati, fedakârlığı ortaya çıkarması ve sonrasında bu duyguların kadınlardan çocuklara geçmesiydi; kadından çocuğa, çocuktan tekrar kadına geçen, hiç kesilmeyen, sürekli devam eden bir döngü; böylece kadın kendi çocukluğunu asla kaybetmiyor, aksine iki kez yaşıyordu, hem kendi içinde hem de karşılaştığı her insanda yaşıyordu.”
“kızın dudaklarından tek bir söz çıkmadığı halde onu çok iyi anlamıştı ve içinde sıcak akan bir sel gibi yakıcı bir merhamet yükseldi, çünkü o böylesine sert, öfkeli ve tehditkâr bir inadın ne kadar acı verdiğini biliyordu; çünkü bu inat, armağan etmek isteyen ancak kendini reddedilmiş hisseden bir sevgiydi.”