Müc
@AbartMuc
761 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Başucu kitabım olabilir…
Kitabı anlatabilmek isterdim ama mümkün değil. Okurkenki kendimi anlatabilirim en fazla: Kendime ayna tutabildim kısmen her şemada, her sayfada.
Bu öyle her kitapta kolay kolay olan, olabilen bir şey değildir.
Şimdiye kadar okuduğum en iyi psikoloji/kişisel gelişim kitabıydı, diyebilirim.
Hayatı yeniden keşfedebilir miyiz, bilmem. Ancak denemeye dair ciddi anlamda motivasyon kaynağı bir eser.
Tekrar tekrar okurum gibi.
Öneririm.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Çetin Öner’den okuduğum ilk kitap..
Üslubu çok güzel, karşımda bir yetişkin çocukluğundan bir arkadaşını hatta tek arkadaşını anlatıyordu kesinlikle. O derece samimi bir dil ve anlatımdı.
Ancak çocuklara uygun olduğunu düşünmüyorum her ne kadar Can Çocuk’tan çıksa bile.
Tabii bu benim şahsî görüşüm, sen seversin sevmezsin bilemem. Ben çocuklara güzellikler anlatan kitapların insanıyım.
annem, annem
Belki bir kedi annesi olduğum için bilmiyorum ama bayıldım, bayıldım, bayıldım bu kitaba!
Öyle ki ilk 50 sayfasını geçen hafta okudum ve kitabı kaybettiğim için kalan 181 sayfayı bugün okuyabildim. Aslında tek solukta okudum diyebiliriz yani. Ve yani diyebiliriz ki bu kitap tek solukta okunacak bir kitap!
Siddetle öneriyorum, hele ki “ailenizde” bir kedi varsa.
Zaman, yaşamdır. Güzel yaşamak gerek…
Çocuklar için yazılmış gibi durmasına rağmen tam olarak çocuk/yetişkin masal kitabı okudum, diyebilirim. Tam bu tat vardı. Metaforlar, fantazyalar, kurmaca bir dünya üzerinden olağan dışı bir hayal gücü ile gerçek harmanlanmış.
Oldukça başarılı buldum, biraz Küçük Prens tadı da aldım.
Kitaptaki çizimler de Micheal Ende’ye aitmiş, bu detayı çok sevdim ve kitabı okurken paralel şekilde eskiz defterimde çizimler için bir sayfa ayırıp ben de çizim yaptım. Kitaba daha fazla odaklanmaya yardımcı oluyor yazarın çizimleri. Kurgunun bir kısmını hayal gücümüze bırakırken bir kısmını somutlaştırmış yazar, bu durum bir çocuk okur için çok daha hoş oluyordur fikrimce ben bile bu kadar sevdiysem bu yönünü.
Okunmalı, diyorum. Muhakkak.
Biraz Işık Yetermiş
Bu kitabı okurken şunu fark ettim: Bazı kadınlar hiç solmaz; çünkü aslında hiç açmalarına izin verilmemiştir. Güçlü olmaları beklenmiştir, dayanıklı… Oysa çiçeklenmek güçle değil, kendine verilen küçük bir izinle başlıyor.
Bu kadının hikâyesinde büyük kırılmalar yok. Sessiz bir uyanış var. Hayatına ilk kez kendi elleriyle dokunması gibi. Bir saksının yerini değiştirir gibi, kendini başka bir ışığa koyması… Ve o ışıkta, hiç bilmediği bir hâliyle açması.
Çiçeklenmeler bana şunu da hatırlattı: Bazen hayatımıza biri girer ve bize ne yapmamız gerektiğini söylemez. Sadece alan açar. Gölge yapmaz, acele ettirmez. Orada durur. Ve insan, ilk kez kendi köklerini fark eder.
Hayatıma çiçek getiren biri...
Ne sulayan ne budayan…
Sadece varlığıyla, çiçek açmanın mümkün olduğunu hatırlatan.
Belki de mesele çiçekleri yaşatmak değil;
kendi hayatımıza, doğru ışığın girebileceği bir yer bırakmaktır.
Son olarak kitabı okurken içimde sayısız parça çaldı, birkaçını paylaşmak istiyorum:
open.spotify.com/track/6ZQWRQhsv...
Mevzu denk gelmek, doğru zamanda.
open.spotify.com/track/4igW45FGm...
“Sahiden bilmiyorum” dedi, “belki de bulunca anlayacağım onu aradığımı.” dediği yerde bu çaldı kafamda.
open.spotify.com/track/4d4lxr5Tu...
“Ve-bütün yanlış yol tabelalarına inat- kendisini hiç bıkmadan, usanmadan arayan ve arayan ve arayan bütün canım kadınlara teşekkür ederim...” dediği yerde de bu çaldı mesela.
Arayalım: içimizde şarkılar çaldıracak, çiçekler açtıracak yerleri.
Okuyun, okutun..