''Gecenin bir yarısına kadar binlerce kitap okuyordum, çünkü biliyordum ki Sen kitapları seversin. Annemi hayretler içerisinde bırakarak, birdenbire piyano çalmaya başlamıştım. Çünkü müziği sevdiğini düşünüyordum."
Çoğu zaman kendime, "Acınası hâlde olan sadece sensin. Diğer tüm ölümlüler mutlu. Senin gibi acılı değil!" diyorum. Katlanmam gereken pek çok şey var! Benden önce hiç kimse bu kadar acı çekmiş midir acaba?