Abdullah Oktay
@Abdullah_okty
Gerçek dünya bittiyse bir bölüme daha başlayabilir miyim?
6 okur puanı
Temmuz 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Abdullah Oktay
, bir kitap okuduPuan vermedi·103 syf.·
3 günde okudu
·Okunma: 26 Şubat 2026 06:18
·2026 6. kitabı
"(...)şunu unutma, tek bir doğru zaman vardır; o da şimdiki andır, en doğru zaman budur, zira ancak o zaman hâkimiyet bizdedir; en önemli kişiyse şimdi buluştuğun insandır, çünkü bu insanın başka biriyle işinin olup olmayacağını kimse bilemez, en önemli iş de ona iyilik etmektir, çünkü insan bu dünyaya yalnızca iyilik etmek için gönderilmiştir."
"Sonradan pişmanlık duymamak için hangi zamanı hatırlayıp onu değerlendirmeli? En gerekli insanlar kimlerdir, bu durumda, hangi insanlarla daha çok, hangileriyle daha az çalışmak lazımdır? Ve en önemli işler hangileridir ve bu yüzden hangi işi diğerlerinden önce yapmak gerekir?
(...)
Bilge insan, sorularıma cevap vermeni son kez rica ediyorum senden.
(...)
- İstediğin cevapları aldın ya, -demiş.
- Nasıl yani? -demiş hükümdar.
- Nasıl olacak? -demiş münzevi.- Dün benim çelimsizliğime acımayıp benim yerime bu evlekleri kazmasaydın ve tek başına geri dönseydin bu genç adam sana saldıracak ve sen benimle kalmadığına pişman olacaktın. Demek ki en doğru zaman evlekleri kazdığın zamandı ve ben en önemli insandım ve en önemli iş bana iyilik etmendi. Sonra adam buraya koşarak geldiğinde onunla ilgilendin, en doğru zaman onunla ilgilenmendi, çünkü yarasını sarmasaydın seninle barışamadan ölecekti. Demek ki o da en önemli insan, senin yaptığın da en önemli işti. Bu yüzden şunu unutma, tek bir doğru zaman vardır; o da şimdiki andır, en doğru zaman budur, zira ancak o zaman hâkimiyet bizdedir; en önemli kişiyse şimdi buluştuğun insandır, çünkü bu insanın başka biriyle işinin olup olmayacağını kimse bilemez, en önemli iş de ona iyilik etmektir, çünkü insan bu dünyaya yalnızca iyilik etmek için gönderilmiştir."
Yaşamın tüm karmaşık ve gelişigüzel yansımaları benim için bir anlam ve güzellik kazandı aniden. Ruhumda hoş kokulu taze bir çiçek açıverdi sanki. Bundan bir dakika önce dünyadaki her şeye karşı hissettiğim yorgunluk, dalgınlık ve kayıtsızlığın yerine, aniden bir sevgi ihtiyacı, eksiksiz bir umut ve nedensiz bir yaşama sevinci hissettim. "Neyi istemeli, neyi arzulamalı?" dedim kendi kendime gayriihtiyari, "işte o güzellik ve şiirsellik dört bir yandan sarıyor seni. Var gücünle derin bir nefes al, doyasıya yudumla havayı, keyfini sür, başka ne ihtiyacın var! Hepsi bir nimet, hepsi de senin..."
Uzun zamandır polisiye türü okumamıştım. Kısa diyebileceğimiz ve bu yüzden olayları karmaşıklaştırarak sıkmayan bir kitap. Bazı noktalarda geri dönüp bir dedektif gibi incelemem gereken kısımlar oldu ve tabii ki en sonunda hepsi bir araya gelerek hiç tahmin etmediğimiz bir sonla bitiyor :)
