Daha çocuktu ama kendi ruhunu tanıyordu, kendisi için çok değerliydi, onu gözkapağının gözü koruduğu gibi koruyor ve sevgi anahtarı olmayan hiç kimsenin ruhundan içeri girmesine izin vermiyordu. Onu eğitenler öğrenmediğinden şikâyetçiydiler ama ruhu öğrenme isteğiyle doluydu. Öğretmenlerinden değil Kapitanoviç'ten, dadısından, Nadenka'dan, Vasili Lukiç' ten öğreniyordu. Babasının ve pedagoğun kendi çarklarına dökülmesini bekledikleri su çoktan başka bir yol bulmuş ve işini yapmaya başlamıştı.