"İnsanlar zalimdir, Emma. Nerede olsak ardımıza düşeceklerdi. Saygısız sorulara, kara çalmaya, hor görülmeye, belki de hakarete katlanmamız gerekecekti. Size hakaret, öyle mi! Of!... Ben ki sizi tahtlar üstünde oturtmak isterdim! Ben ki sizi bir tılsım gibi götürüyorum, öyle ya, size yaptığım kötülüklere karşılık, sürgünlükle cezalandırıyorum kendimi. Gidiyorum. Nereye? Bildiğim bile yok, çılgın gibiyim! Allahaısmarladık! Hep iyi kalın! Sizi yitiren mutsuzun anısını saklayın. Adımı çocuğunuza öğretin, dualarında beni de ansın."
Sayfa 240 - Rodolphe'nin Emmaya mektubu