Bir keresinde birisi,her dildeki en hüzünlü ifadenin;' olabilirdi'ifadesi olduğunu söylemişti.
Yaptıkları girişimler,kayda değer hiçbir şey üretmeyi başaramadı ve o büyük adamın eserlerinin çok gerisinde kaldı.Günümüzde , artık tarihe düşülmüş birer dipnot bile değiller. Yazdıkları metinlerde hatırlanmaya değer hiçbir şey yoktur ve isimleri çoktan,hak ettikleri unutuluşun karanlığına gömülmüştür.
Her öfkeli küçük burjuva, Hitler olamazdı; ama her öfkeli küçük burjuvanın içinde bir parça Hitler vardı.
Troçki,õrgütlenmemiş bir işçi sınıfının sadece ' sömürü hammaddesi ' olduğunu belirtmiştir. Bu gerçek, birçok işyerinde sendikaların tasfiye edildiği veya etkisizleştirildiği günümüz gibi dönemlerde açıkça ortaya çıkar. Tarihsel açıdan, işçilerin örgütlenme yönündeki hareketi,durumu köklü biçimde dönüştüren bir rol oynar. Nicelik, niteliğe dönüşür. Bireysel düzeyde işçiler güçsüzken, sınıf olarak örgütlenmiş bir işçi sınıfı,en azından potansiyel olarak muazzam bir güç barındırır. İşçi sınıfı müsade etmeden ne bir teker döner,ne bir ampul yanar. Hegelci terminolojiye dönersek õrgütlenmemiş bir işçi sınıfı, yalnızca ' kendinde' bir sınıftır,yani gerçekleşmemiş bir potansiyeldir. Örgütlenip gücünün bilincine vardığında,' kendisi için bir sınıf ' hâline gelir.
İncil şöyle der: " onları meyvelerinden tanıyacaksınız" - ve bu doğrudur. Bir insan nasıl yaşıyor ve davranıyorsa, öyledir. Başka bir şey aramaya gerek yoktur.
Kant ' ın temel hatası da budur: O,görünüşler ile ötesinde olduğu ve insan bilgisinin sonsuza dek ulaşamayacağı var sayılan esrarengiz bir 'şey' arasında,kesin bir ayrım çizgisi çekmeye çalışmıştır. Oysa gerçekte, bir şeyin tüm özelliklerini biliyorsak,o şeyin kendisini biliyoruz demektir.