Bir defa çıktım o kuyulardan, asla dönmem sanıyorsun.
Sonra birden karşına başka bir kuyu daha çıkıyor, sanki, eski tanıdık bir dost görmüşsün gibi yeniden dibine iniyorsun.
Karanlıktı ama nasıl oluyorsa mutlu ediyordu seni, son bir umuttu belki gibi ya da Şiddetli bir özlem…
Ne farkeder ki, her kuyunun dibi aynı değil mi?
Işığa karşı nefretidir ruhunun, sana karanlıkları sevdiren.
Kimden ve nereden geldi bilmiyorsun!
Gizliyorsun, renkleri ve çiçekleri sever gibi yaşıyorsun
Oysa en huzur bulduğun yer soğuk ve karanlık bir kuyu…
Seni tanıyanlar yaşadıkça sen de yaşayacaksın. Hiçbiri kalmayınca da öleceksin. Tabii kimileri seni sözleriyle çocuklarının belleğinde yaşatmazsa. Sözel bir kişi olarak kaç kuşak yaşayacaksın acaba?