Gülüşü cenaze gibiydi
Çok ağırdı
Kaldıramadım
Yüreğime ağır geldi
Omuzlarıma değil
Suskunluğu kabus gibiydi
Ruhumu kırbaçlayan alev alev
Güzelliği tüm güllerden güzeldi
Solduğunda sararmayan
O istanbuldu
İstanbul kadın olsa
Tüm şairler intihar ederdi onun için
O istanbuldu ben ise kayıp bir şehir
Sokakları olmayan
tek bir insan içinde olan koskoca kimsesiz bir şehirdim
Dağlarım yalnızlığım
Yağmurlarım gözyaşlarım
Gök gürültüsü kızgınlığım
Denizim ısızlığım
Ama işte sen istanbulsun için çok kalabalık içinde ben olmayan
Ben ise içinde sensiz olan bir şehirim
sen olmayan
Yazık bu şehir sensiz bir şehir değil
Kalbim bir şehir sen bir şiir oldun kayıp
Sen İstanbul ben kayıp şehirim..