"Ben" deyince bir boşluk duygusuna kapılıyorum. Öyle unutulmuşum ki kendimi iyice hissetmek elimden gelmiyor. Benden kalan tüm gerçeklik, var olduğunu hisseden varoluş sadece.
…onun için hiç tanımadığı bir insandan farksızım, beni bir anda içinden çıkarıp attı; yeryüzündeki tüm bilinçler de beni attılar, kurtuldular. Tuhafıma gidiyor bu. Oysa var olduğumdan eminim, burada bulunduğumu biliyorum.
Ben onun gibi umutsuz değilim çünkü beklediğim fazla bir şey yoktu. Ben daha çok... bana verilmiş, hem de bir “hiç” için verilmiş hayatın karşısında şaşırmış haldeyim.