Birisini sevmeye kalkışmak önemli bir işe girişmek gibidir, bilirsin. Enerji, cömertlik, körlük ister. Hatta başlangıçta bir uçurumun üzerinden sıçramanın gerektiği bir an vardır. Düşünmeye kalkarsa atlayamaz insan. Artık bu gerekli sıçrayışı yapamayacağımı biliyorum.
Varoluş uzaktan düşünülebilecek bir şey değildir: Sizi birden sarması, üzerinizde duraksaması, kıpırtısız koca bir hayvan gibi yüreğinizin üstüne çökmesi gerekir... ya da bir şey yoktur artık.
Ve ben, (yumuşak, güçsüz, müstehcen, sindirim yapmakla meşgul, kara düşüncelerle salınan) ben de fazlalıktım. İyi ki hissetmiyordum bunu, daha çok anlıyordum. Ama içim rahat değildi, hissetmekten korkuyordum.