Nurseda Yüksel

İçim sıkıntı dolu; en ufak hareketim bile beni rehin alıyor. Benden ne istendiğini kestiremiyorum. Yine de seçmem gerek.
Sayfa 87·Kitabı okudu
Edebiyat
Reklam
Yapayalnızım ama bir kente inen ordu gibi yürüyorum.
Sayfa 87·Kitabı okudu
Edebiyat
Pazar günü ağızlarında bir kül tadı bırakarak sona eriyor ve şimdiden pazartesiyi düşünüyorlar. Ama benim için ne pazartesi ne de pazar var: Benim payıma düşen düzensiz bir biçimde geçip giden günler ve bunun gibi bir anda ortaya çıkıveren parıltılar.
Sayfa 86·Kitabı okudu
Edebiyat
Yaşarken başımızdan hiçbir şey geçmez. Dekorlar değişir, kişiler girer çıkar, hepsi bu. Başlangıçlar da yoktur. Günler anlamsızca birbirine eklenir durur; sonu gelmez tekdüze bir ekleniştir bu.
Sayfa 66·Kitabı okudu
Edebiyat
İnsanları aldatan da bu zaten: İnsan hikâyecilikten kurtulamaz, kendi hikâyeleri ve başkalarının hikâyeleri arasında yaşar; başına gelen her şeyi hikâyelerin arasından görür, hayatını anlatıyormuş gibi yaşamaya çalışır.
Sayfa 65·Kitabı okudu
Edebiyat
Reklam