Bazen çevremdeki insanların hayatlarına bakıyorum ve hepimizin bir hasar bırakmaya mahkum olup olmadığını merak ediyorum. Hayatınızın içine eden yalnızca anne ve babanız değil, bay Larkin. Bir anda elime net gösteren gözlük tutuşturulan biri gibi etrafıma baktım ve hemen hemen herkesin, sevginin zalim mührünü taşıdığını gördüm, onu kaybetmiş de olsalar, ellerinden alınmış da olsa ya da öylece bir mezarda yok olup gitse de...
"Ve bu aralar onunla gerçekten konuşmak istediğim bir şeyler oluyor. Kafamda konuşuyorum ama aynı şey değil. Öylesine gidip, hey, bu konuda ne düşünüyorsun?diyebilmeyi özlüyorum."