Ölüm bu durumda günlerden, gecelerden yapılmış bir sürenin bitmesi değil, ama hep açık kalan bir imkan'dır. Hep açık duran bu imkan en kendine özgü imkandır, başkasından kendini ayrı tutar, kendini yalıtır, aşılmaz ve uç bir olanaktır. "En kendine özgü" benimkilikle ilgisini gösterir, bu ilişki onu olmak zorunda olmaktan kendiliğe götürür.
Olmak zorunda olmak ölmek zorunda olmaktır. Ölüm zamanda bir yerde değildir, ama zaman kökensel bir şekilde, zu sein [olmak], yani zu sterben [ölmek] içindir.